Amerikaanse verkiezingen: PR voor de minste van twee kwaden

Het PR-vak is niet altijd gemakkelijk. Timing, tone of voice en keuze voor het juiste mediakanaal zijn belangrijk en het onderwerp zelf moet natuurlijk ook meewerken. Als relatieve nieuweling in het PR-vak bekijk ik de zaken nog enigszins van een afstand, en zie ik voor het eerst de uitdagingen van PR achter het nieuws, zoals bij de Amerikaanse presidentsverkiezingen.

Als de nummer 1 en 2 minst populaire presidentskandidaten in de geschiedenis van Amerika, zijn Donald Trump en Hillary Clinton zeker aan elkaar gewaagd. Het is bijna kiezen tussen twee kwaden – de uitdaging van de woordvoerders is vooral om het Amerikaanse volk te overtuigen dat hun kandidaat de minst kwade is. Je kunt niet anders dan ontzag hebben voor wat ze doen. De kandidaten zelf lijken eerder tegen dan mee te werken. En dat zit ‘em in…

1. Wat ze zeggen

Je zult toch maar woordvoerder van Donald Trump zijn. Iedere dag een nieuwe lading onwaarheden, contradicties en ronduit racistische of misogynistische uitlatingen die je recht moet breien, ontkrachten, of zelfs ondersteunen. Met het risico dat hij twee dagen later precies het omgekeerde beweert.

2. Hoe ze het zeggen

Als publiek figuur kun je tot op zekere hoogte steunen op campagnemedewerkers, maar uiteindelijk moet je je boodschap zelf uit kunnen dragen. In die zin is het moeilijk een begenadigd spreker als Barack Obama op te volgen, maar Hillary Clinton is dan wel weer het hogere niveau hork achter de katheder. Toen ze haar hervormingsplan voor gezondheidszorg presenteerde bijvoorbeeld, verzuchtte een van de toehoorders ‘she sucks the life out of a room.’

3. Bandeloosheid

Donald Trump is net zo goed in het gareel te houden als een ADHD-kind tijdens de zondagse hoogmis na twee liter cola. Zijn campagneleider – Kellyanne Conway, de derde sinds het begin van zijn campagne – probeert uit volle macht ervoor te zorgen dat Trump zich tijdens zijn optredens aan het script houdt. Maar niemand kan hem ervan weerhouden zijn ongecensureerde wartaal te spuwen op twitter. Bijvoorbeeld om 3 uur ’s nachts over een voormalige Miss Universe.

4. Who framed Hillary Clinton?

‘Waarom heeft iedereen zo’n hekel aan Hillary Clinton?’, deze vraag krijgt Clinton al sinds de jaren ’80 voor haar kiezen van journalisten. Het maakt eigenlijk niet uit wat voor antwoord ze geeft op zo’n vraag. Toehoorders vormen zich automatisch een negatieve mening over haar, en iedere keer dat de vraag opnieuw wordt gesteld, wordt dat gevoel onbewust bevestigd. Probeer deze vorm van framing maar eens te doorbreken.

5. Latent seksisme, yes I said it

Het is de olifant in de kamer, maar laten we eerlijk zijn: de samenleving moet nog erg wennen aan vrouwen aan de macht. Dat zet Clinton automatisch op een achterstand en de Trump Campaign speelt venijnig in op het onderbuikgevoel van kiezers. Soms subtiel, maar vaak ook openlijk en pijnlijk duidelijk, denk bijvoorbeeld aan Trump-aanhangers die t-shirts dragen met de tekst ‘Trump that bitch’. Desondanks zegt iedereen, zelfs de mensen die dit t-shirt dragen, respect te hebben voor vrouwen.

Shocking feitje ter afsluiting. Volgens The Economist blijkt uit een simulatie van datagoeroe Nate Silver dat, wanneer alleen vrouwen zouden stemmen, Clinton zou winnen met 458 tegen 80, terwijl, wanneer alleen mannen zouden stemmen, Trump met de overwinning weg zou lopen.

Altijd onze laatste blogs in je mailbox?